● جایزه معماری پریتزکر

● جایزه معماری پریتزکر

جايزه معماری پريتزکر (Pritzker Architecture Prize) که هر سال به یک معمار زنده بخاطر کارهای بزرگ دوران زندگی­اش اهدا می­گردد، توسط خانواده پریتزکر و از طریق بنیاد هایت (Hyatt Foundation) در سال 1979 بنیان گذاشته شد. هدف این جایزه که اغلب به عنوان «نوبل معماری»، «معتبرترین جایزه معماری» و یا «بزرگترین افتخار رشته معماری» توصیف می­شود، بزرگداشت یک معمار زنده است که کارهای ساخته­شده او نشان­دهنده مجموعه­ای از ویژگی­هایی همچون استعداد، بینش و تعهد بوده و از طریق هنر معماری کمک­های قابل­توجه و ماندگاری به بشریت و محیط ساخته­شده عرضه کرده باشد.
عنوان جایزه از نام خانواده پریتزکر گرفته شده است که از دیرباز بخاطر پشتیبانی از فعالیت­های آموزشی، مذهبی، خیریه اجتماعی، علمی، پزشکی و فرهنگی در شیکاگو مشهور بوده­اند. خانواده پریتزکر به علت علاقه شدیدشان به ساختمان که ناشی از اشتغال آنان به توسعه هتل­های هایت (Hyatt Hotels) در اقصی­نقاط جهان می­باشد و همچنین بدین خاطر که معماری به عنوان یک تلاش خلاقانه در جوایز نوبل در نظر گرفته نشده است، رشته معماری را برای اعطای جایزه برگزیده­اند.
توماس جی. پریتزکر (Thomas J. Pritzker)، رئیس کنونی بنیاد هایت، در خصوص تاریخچه جایزه پریتزکر چنین توضیح می­دهد: «خانواده ما به عنوان ساکنان بومی و اصیل شیکاگو، بخاطر زندگی در خاستگاه آسمانخراش­ها، شهری مملو از ساختمان­های طراحی­شده توسط طلایه­داران معماری همچون لوئیس سالیوان، فرانک لویدرایت، میس ون­دررو و بسیاری از افراد دیگر، اطلاعات و آگاهی زیادی درباره معماری داشتند.» او در ادامه می­گوید: «ما در سال 1967 یک ساختمان نیمه­تمام خریداری کردیم تا آن را به دفتر هایت در آتلانتا تبدیل کنیم. آتریوم بالاآمده آن در همان حالت اصلی­اش به خوبی قابل استفاده بود و از این­رو به بخش نمادین هتل­های هایت در سراسر جهان تبدیل شد. خیلی زود تأثیر مسلم این طرح بر حال­وهوای مهمانان و طرز برخورد کارمندان­مان مشخص گشت. با اینکه معماری شیکاگو توجه ما را نسبت به هنر معماری جلب نموده بود، لیکن کار ما برای طراحی و ساخت هتل­ها، ما را از تأثیری که معماری می­تواند بر رفتار انسان داشته باشد، آگاه نمود. از این­رو در سال 1978، زمانی که ما به فکر بزرگداشت معماران زنده افتادیم، کاملاً متأثر از هنر معماری بودیم. پدر و مادرم بر این باور بودند که یک جایزه هدف­مند، گذشته از اینکه باعث افزایش و تقویت آگاهی و توجه عمومی نسبت به ساختمان­ها خواهد شد، خلاقیت بسیار زیادی نیز در حرفه معماری ایجاد خواهد نمود.»
از سال 1979 تاکنون، هر سال یک برنده برای جایزه معماری پریتزکر انتخاب شده است، بجز سال­های 1988 و 2001 که در هر یک از این سال­ها دو برنده برای دریافت جایزه معرفی گردید. نخستین بار در سال 1988، به مناسبت جشن دهمین سالگرد برگزاری جایزه، گوردن بون­شافت (Gordon Bunshaft) از ایالات متحده و اسکار نیمه­یر (Oscar Niemeyer) از برزیل، مشترکاً برای دریافت جایزه انتخاب شدند. در سال 2001 نیز ژاک هرزوگ (Jacques Herzog) و پی­یر دمورن (Pierre de Meuron)، دو شریک از یک شرکت سویسی، به عنوان برنده جایزه انتخاب گردیدند، زیرا داوران معتقد بودند که این دو معمار چنان تنگاتنگ یکدیگر کار می­کنند که هر یک در واقع توانایی­ها و استعدادهای آن دیگری را تکمیل می­کند و کار آنان حاصل همکاری­های صادقانه و درازمدتی است که قدردانی از یکی آنان، بدون تجلیل از دیگری را ناممکن می­کند.
بسیاری از روش­های برگزاری جایزه پریتزکر همچون شیوه­ گزینش برندگان و اعطای پاداش­ها دقیقاً مشابه جایزه نوبل طرح­ریزی شده­اند. برندگان جایزه پریتزکر یک پاداش 100،000 دلاری، یک تقدیرنامه رسمی و از سال 1987 یک مدالیون برنز دریافت می­کنند. تا پیش از این سال، یک مجسمه هنری مور (Henry Moore)، ساخته­شده به تعداد محدود، به هر برنده اهدا می­شد.
نامزدهای دریافت جایزه از تمامی کشورها پذیرفته می­شوند؛ از صاحب­منصبان دولتی، نویسندگان، منتقدین، دانشگاهیان، معماران همکار و شریک، مجامع معماری یا صاحبان صنایع، در واقع هر کسی که شاید در پیشرفت معماری مطلوب سهیم بوده است. پذیرش نامزدها در سال­های مختلف طی یک روند پیوسته صورت می­گیرد و در ژانویه هر سال پایان می­یابد. نامزدهای پذیرفته­شده بعد از پایان این مدت، بطور خودکار برای جایزه سال تقویمی بعد در نظر گرفته می­شوند. انتخاب نهایی برنده از میان نامزدها، بدون در نظر گرفتن ملیت، نژاد، عقیده یا ایدئولوژی آنها، توسط هیئت داوران بین­المللی، با شور و رأی­گیری مخفی انجام می­شود. تا به امروز بالغ بر 500 نفر از بیش از 47 کشور جهان نامزد دریافت این جایزه بوده­اند.
مراسم اهدای جایزه، بخاطر تجلیل از معماری سایر دوره­های تاریخی و یا کارهای برندگان پیشین جایزه، هر سال در یکی از نقاط مختلف جهان که از نظر تاریخی و یا معماری دارای اهمیت و ارزش باشند، برگزار می­گردد.

برندگان جایزه معماری پریتزکر
اسامی برندگان جایزه معماری پریتزکر طی 27 سال برگزاری این جایزه، به شرح زیر است:

1. سال 1979: فیلیپ جانسون (Philip Johnson) از ایالات متحده

2. سال 1980: لوئیس باراگان (Luis Barragan) از مکزیک

3. سال 1981: جیمز استرلینگ (James Stirling) از انگلستان

4. سال 1982: کوین روشه (Kevin Roche) از ایالات متحده

5. سال 1983: یو مینگ پی (Ieoh Ming Pei) از ایالات متحده

6. سال 1984: ریچارد مه­یر (Richard Meier) از ایالات متحده

7. سال 1985: هانس هولاین (Hans Hollein) از استرالیا

8. سال 1986: گاتفرید بوهم (Gottfried Boehm) از آلمان

9. سال 1987: کنزو تانگه (Kenzo Tange) از ژاپن

10. سال 1988: گوردن بون­شافت (Gordon Bunshaft) از ایالات متحده و اسکار نیمه­یر (Oscar Niemeyer) از برزیل

11. سال 1989: فرانک گری (Frank O. Gehry) از ایالات متحده

12. سال 1990: آلدو روسی (Aldo Rossi) از ایتالیا

13. سال 1991: رابرت ونتوری (Robert Venturi) از ایالات متحده

14. سال 1992: آلوارو سیزا (Alvaro Siza) از پرتغال

15. سال 1993: فومیهیکو ماکی (Fumihiko Maki) از ژاپن

16. سال 1994: کریستین دو پورتزامپارک (Christian de Portzamparc) از فرانسه

17. سال 1995: تادائو آندو (Tadao Ando) از ژاپن

18. سال 1996: رافائل مونئو (Rafael Moneo) از اسپانیا

19. سال 1997: سور فهن (Sverre Fehn) از نروژ

20. سال 1998: رنزو پیانو (Renzo Piano) از ایتالیا

21. سال 1999: سر نورمن فاستر (Sir Norman Foster) از انگلستان

22. سال 2000: رم کولهاس (Rem Koolhaas) از هلند

23. سال 2001: ژاک هرزوگ (Jacques Herzog) و پی­یر دمورن (Pierre de Meuron) از سوئیس

24. سال 2002: گلن مورکات (Glenn Murcutt) از استرالیا

25. سال 2003: یورن اتزن (Jørn Utzon) از دانمارک

26. سال 2004: زاها حدید (Zaha Hadid) از انگلستان

27. سال 2005: تام مین (Thomas Mayne) از آمریکا

خفن ترین های دنیا

هرکدام از عکسها که معلوم نبود بروی آنها کلیک راست کنید و
گزینه show picture را انتخاب کنید
پل دونگایی
این پل که بخش مهمی از پروژه توسعه بزرگترین بندر آب های عمیق جهان، یعنی بندر شانگ های چین است دارای 20 مایل (تقریبا 32 کیلومتر) طول و شش خط عبوری است. پل که به صورت معلق (کابلی) عمل می کند شانگ های را به جزیره یانگشان که بزرگترین بندر کانتینری و اولین منطقه آزاد تجاری چین است متصل می کند. برای جلوگیری از اثرات باد و موجها پل به شکل حرف S ساخته شده است. ساختن پل 1.2 میلیارد دلار هزینه داشته است و موقتا طولانی ترین پل جهان است. در سال 2008 پلی در نزدیکی این پل به طول 22 کیلومتر افتتاح خواهد شد.
موسسه پزشکی هوارد هیوز

این موسسه پزشکی که سالیان متمادی بورس های تحصیلی به محققین پزشکی در جهان اعطا کرده است، تنها راه پیشرفت سریع پزشکی را در دور هم جمع کردن پزشکان در یکجا یافته است. به همین دلیل مجموعه ژانلیا را ساخته است که دارای 70600 متر مربع زیر بنا است و بهشت محققین پزشکی نام گرفته است. این ساختمان اگر در ارتفاع ساخته می شد 85 طبقه می داشت.
استادیوم ویمبلی

این استادیوم که در سال 1924 در شهر لندن ساخته شده بود هم اکنون باز سازی شده است و با گنجایش 90000 صندلی بزرگترین استادیوم فوتبال جهان خواهد بود. نماد قبلی استادیوم دو برج حدودا 30 متری بودند که اکنون با یک قوس به ارتفاع 132 متر جایگزین شده است. این قوس 5000 تن از مجموع وزن 7000 تنی سقف متحرک ورزشگاه را تحمل می کند. این ایده نیاز به ستون در ورزشگاه را مرتفع ساخته است و بنا بر این دید تماشاچیان صد در صد خواهد بود. قوس استادیوم از همه جای شهر لندن قابل دیدن است.
بیگ دیگ هاوس

این ساختمان در لکزینگتون ماساچوست ممکن است در نگاه اول معمولی به نظر برسد ولی برتری آن در این است که این ساختمان کلا از ضایعات ساختمانی در پروژه های بزرگ عمرانی شهر ماساچوست ساخته شده است.
ساختمان ایالتی سانفرانسیسکو

این ساختمان اولین برج در آمریکا است که در 70 درصد آن، سیستم تهویه مطبوع حذف شده است. نمای خارجی ساختمان که به صورت کامپیوتری کنترل می شود به تغییرات جوی حساس است و ساختمان را با شرایط محیط هماهنگ می کند. در همه جای این سازهسیستم تهویه طبیعی وجود دارد.
وزارت کشور ولز

این ساختمان تماما از مصالح محلی قابل بازیافت ساخته شده است و درای سیستم تهویه طبیعی است. در حالیکه معمولا در ساختمان های دولتی از دیوار استفاده می شود در این سازه برای تاکید بر شفافیت همه چیز، از شیشه به جای دیوار استفاده شده است.
گلن هاوس

این ساختمان در سانتامونیکا کالیفرنیا بهترین نمونه از سازه های سازگار با محیط زیست است. این ساختمان برق و آب مصرفی خود را خودش تولید می کند و در آن بر مصرف بهینه انرژی تاکید شده است.
فروشگاه اپل (خیابان پنجم)

این فروشگاه تازه تاسیس اپل در نیویورک همانند محصولات اپل خیره کننده است. این مکعب با بعد 10 متر یک راه پله شیشه ای به سمت زیر زمین دارد که مصرف کنندگان را به بهشت محصولات کامپیوتری هدایت می کند. همچنین در ان از مدرنترین سیستم های فروش استفاده شده است.
ساختمان هرست

این ساختمان 46 طبقه در نیویورک یک ساختمان سبز است. شکل منحصر به فرد آن باعث 20درصد صرفه جویی در فولاد مصرفی برای ساخت سازه شد. تنظیم نور در داخل ساختمان توسط حس گر های حساس به نور خورشید انجام می شود. در بیشتر مواقع سال هوای بیرون ساخنتمان برای تهویه مطبوع ساختمان استفاده می شود بنابراین این ساختمان 22 % کمتر دی اکسید کربن وارد هوا می کند.
گلخانه دیویس

این ساختمان که در انگلیس ساخته شده است آمیزه ایست از تکنولوژی مدرن و روش های بهینه طراحی. مجاری تهویه در هنگام بارندگی به طور خودکار بسته می شوند. هوای ورودی به گلخانه پیش از وارد شدن در یک هزارتوی بتنی زیرزمینی خنک می شود. شکل منحصر به فرد سازه باعث می شود که همزمان با بالا رفتن هوای گرم در مجاری تهویه هوای خنک به داخل گلخانه مکیده شود

موزه هنر ميلواكي

نوآوری معمارانه موزه هنر میلواکی در ابتدای قرن بیست و یکم با نوآوری قصر بلورین اثر جوزف پاکستن در قرن نوزدهم قابل مقایسه است. این بنا نیز همچون تندیسی زیبا و هنرمندانه در محیط اطراف خود می درخشد.

بدون شک ، موزه هنر میلواکی از برجسته ترین آثار معماری سانتیاگو کالاتراوا محسوب می شود که ترکیبی متنوع و پیچیده از معماری و سازه است. در این بنا هم سقفهای مواج و متحرک موجود است ، هم پلی معلق و زیبا و هم نورپردازیهای خلاقانه. در مجموع ، این شاهکار در زمره برترین آثار معماری جهان قرار می گیرد ، هرچند این عنوان را نیز در سال ۲۰۰۱ از دیدگاه مجله TIME کسب نمود و همچنین در همان سال در نظرخواهی عمومی وب سایت جایزه معماری پرایتزکر ، بیشترین آرا را به خود اختصاص داد ، اما در پایان ، گلن مورکات استرالیایی جایزه مذکور را از آن خود نمود.

ادامه نوشته

برج تاتلین ، برجی که هیچ وقت ساخته نشد !!!

 

برج تاتلین ، یکی از اولین و معروفترین آثار کانستراکتیویسم و بنای یادبود سومین کنگره بین المللی کمونیست در مسکو  ، که به وسیله ی ولاردمیر تاتلین طراحی شد .

یکی از ویژگی آثار کانستراکتیویست ها اصرار بر نشان دادن ماهیت واقعی اشیا و اجسام، به ویژه محصولات صنعتی جدید مانند، شیشه، پلاستیک و آهن بود ودر آنها جز به دنیاهای ریاضیات و مکانیسم ، کوچکترین اشاره ای به دنیای طبیعی نمی شود .

این بنای یاد بود در حدود 390 متر ارتفاع داشت یعنی 9 متر بلند تر از برج ایفل . این پروژه قرار بود 400 متر و به رنگ قرمز ( رنگ سمبلیک انقلابی ) ساخته شود .

                   

این برج ساخته شده از آهن ، شیشه و فولاد بود که در واقع فرم کوچک شده ی برج ایفل پاریس بود.

این برج به تبعیت از برج ایفل ساخته شده و با این تفاوت که برج ایفل ایستا و ساکن است ولی برج تاتلین حرکت و پویایی خاص دارد . در هر دو برج استفاده کردن از مصالح جدید خود را نمایان می سازد .

برج تاتلین در طی حرکت مارپیچی که نمادی از تکرار تاریخ بود ، پیش می رفت و ساختمان شیشه ای پارلمان را در قلب خود جای می داد .

قاب مارپیچی آن، چهار تالار که باسرعت های مختلف در حال چرخیدن بودند را در خود جای می داد. تالار پایین تر که قرار بود در سال یک بار بچرخد برای برگزاری کنفرانس ها در نظر گرفته شده بود در تراز بعدی هرمی خمیده طراحی شده بود که در ماه یک بار می چرخید وبرای قوه مجریه در نظر گرفته شده بود. آخرین تراز با یک چرخش در روز مرکز اطلاعات را در بر می گرفت. به طور کلی :

 1_مکعب هر سال یک بار ، 2_هرم هر ماه یک بار ، 3_استوانه هر روز یک بار .

بهای زیاد این پروژه ، تاتلین را از اجرای این طرح بازداشت و تا امروز هیچ پروژه ای مانند آن ساخته نشده است .

                  

موزه هنر میلواکی

مشخصات ساختمان MAM
معمار : سانتياگو کالاتراوا
مکان : ميلواکی ، ويسکانسن ، ايالات متحده
تاريخ ساخت : سال 1994 تا 2001 ميلادی
مساحت کل ساختمان : 13هزار متر مربع
طول بنا : 149 متر
بيشترين عرض بنا : 43 متر
حداکثر ارتفاع بنا : 3/11 متر
هزينه اجرای پروژه : بيش از 100 ميليون دلار
نوآوری معمارانه موزه هنر ميلواکی در ابتدای قرن بيست و يکم با نوآوری قصر بلورين اثر جوزف پاکستن در قرن نوزدهم قابل مقايسه است. اين بنا نيز همچون تنديسی زيبا و هنرمندانه در محيط اطراف خود می درخشد.
 
 
بدون شک ، موزه هنر ميلواکی از برجسته ترين آثار معماری سانتياگو کالاتراوا محسوب می شود که ترکيبی متنوع و پيچيده از معماری و سازه است. در اين بنا هم سقفهای مواج و متحرک موجود است ، هم پلی معلق و زيبا و هم نورپردازيهای خلاقانه. در مجموع ، اين شاهکار در زمره برترين آثار معماری جهان قرار می گيرد ، هرچند اين عنوان را نيز در سال 2001 از ديدگاه مجله TIME کسب نمود و همچنين در همان سال در نظرخواهی عمومی وب سايت جايزه معماری پرايتزکر ، بيشترين آرا را به خود اختصاص داد ، اما در پايان ، گلن مورکات استراليايي در پايان جايزه مذکور را از آن خود نمود.
 
هنگامی که ساخت ضميمه موزه هنر ميلواکی  (MAM) به پايان رسيد ، ، در مراسم افتتاحيه آن که در 14 اکتبر سال 2001 انجام پذيرفت ، سی و دو هزار نفر به بازديد آن شتافتند ، به گونه ای که تمامی محوطه به اشغال جمعيت مشتاق درآمده بود. تا پايان سال 2001 (يعنی مدت زمانی کمتر از هشت ماه) ، 375 هزار نفر از موزه بازديد کردند. اين آمار در سال 2003 به حدود 434 هزار نفر رسيد ، درصورتيکه در سال 2000 ميلادی ، تنها 165 هزار نفر از آن ديدن کرده بودند. پس از گشايش ضميمه موزه ، روزانه افزون بر 5000 نفر از آن بازديد می کنند درحاليکه پيش از اين ، به طور متوسط هزار نفر از موزه ديدن می کردند.
 
طرح کالاتراوا ، نمايانگر قدرت معماری است ، به گونه ای که اين بنا امروزه تبديل به نماد شاخص شهر ميلواکی شده . به زودی ، جهانيان اين شهر را به لحاظ دارا بودن چنين اثر زيبا ، خلاقانه و اثر گذار تحسين می کنند و همواره آن را به ياد دارند.
 
رابرت گرين استريت ، رئيس دانشکده معماری و برنامه ريزی شهری دانشگاه ويسکانسن ، استاد کميسيون برنامه ريزی شهری و يکی از اعضای کميته بيست و يک نفری معماران برگزيده انتخاب کننده طراح ضميمه موزه در سال 1994 ، ضمن برگزيدن کالاتراوا از ميان معماران مطرح جهان همچون «آراتا ايسوزاکی» و «فوميهيکو ماکی» اظهار داشت: من کاملاً مطمئنم که شهروندان از خلق اين اثر فوق العاده ، هيجان زده شده اند و اين مهر تأييدی بر گزينش صحيح ما در انتخاب معمار بزرگ ، سانتياگو کالاتراوا است.
 
لازم به ذکر است که ضميمه موزه هنر ميلواکی که نخستين اثر معماری کالاتراوا در ايالات متحده است به ساختمانی که پيش از اين توسط «ارو سارينن» ، معمار خلاق فنلاندی – آمريکايي ، در سال 1957 تکميل شده بود ، الحاق گشت.

 

تكنولوژي ما در معماري است،

تكنولوژي ما در معماري است،

 يعني معماري از بطن تكنولوژي زائيده شده و مي‌شود. اين نكته نه تنها در مورد معماري مدرن بل در معماري كلاسيك و از آن پيشتر در نخستين بناهايي كه آدمي ساخته صادق است.

در واژه Architechture به معني معماري كه اكنون در زبان‌هاي اروپايي يا بيشتر آنها رايج است،‌تِخ يا تِك (tech) اصل يوناني دارد و در واژه technology نيز موجود است و اين خود مؤيد اين معني است. يكي از دلايل اصلي بريدن معماري مدرن از نئوكلاسيك قرن نوزدهم نيز ـ چنانكه مي‌دانيم ـ اين بود كه اين معماري از اصل خود به دور افتاده بود؛ بدين معني كه در نئوكلاسيك ظاهر ساختمان كلاسيك (يا رنسانس و يا باروك) ساخته مي‌شد اما با تكنولوژي يا تكنيك جديدي كه تازه آن زمان شناخته شده بود. در معماري معماران مدرنِ نخستين، به ويژه در سالهاي آغازين كه تازه معماري مدرن رخ مي‌نمود اين پيوند ديرين و جاودانة تكنولوژي و معماري كاملاً آشكار است.

 في‌المثل در خانه دُمينو (1915)، لكوربوزيه نشان داد اساس هر معماري همان است كه سازة آن را مي‌سازد. پس معماري مدرن از اصل خود يعني تكنولوژي زاده شد. اينكه بعداً دگرگوني‌ها و گرايش‌هاي مختلف پيدا كرد در مراحل گسترش و رشد بود و اينكه در دهه‌هاي اخير تبليغ مي‌شود معماري مدرن از ريشة تاريخي خود بريد، صحت ندارد. براي اينكه بتوانيم تأثير تكنولوژي را بر معماري مدرن ببينيم لازم است تجلي معماري مدرن را در اروپا و در آن سوي ديگر آتلانتيك از يكديگر بازشناسيم، ـ اگر چه بين اين دو پديده شباهت‌هاي بسيار وجود دارد و بسياري از تحولات معماري مدرن در آمريكا به ويژه در دهه‌هاي چهل و پنجاه قرن بيستم توسط معماراني صورت گرفت كه اصل اروپايي داشتند ولي چنانكه اشاره كرديم بازشناسي ريشه‌هاي معماري مدرن در هر دو قاره ما را در بحثي كه آغاز كرده‌ايم بيناتر خواهد ساخت. در اروپا، تجلي معماري مدرن به راستي پاسخي بر كهنه‌پرستي قرن نوزدهم بود كه فارغ از امكانات تازه تكنولوژي و مصالح جديد ساختماني همچنان به تقليد فرم‌ها و مفاهيم معماري قديمي ادامه مي‌داد.

 

ادامه نوشته